In de tijd van Noach is de aarde vol van geweld en onrecht, waardoor de niet menselijke schepping bedorven wordt. De mens doet de aarde geweld aan. Noach staat daartegenover uitdrukkelijk beschreven als 'rechtvaardig'. Hij was een 'gaaf' mens, oprecht, iemand uit één stuk (6,9). De rechtvaardigheid uit zich in de zorg voor wie buiten de boot dreigt te vallen. Hij weet van geboden en wijsheid die hij in zijn omgang met God heeft leren kennen. Hij weet van grenzen aan het menselijke handelen en wat er gebeurt als die grenzen overschreden worden. Daarvoor waarschuwt hij zijn tijdgenoten tevergeefs, maar hij berust niet en geeft zijn verantwoordelijkheid niet op. Hij toont zijn verantwoordelijkheid voor de toekomst van mens en schepping door het bouwen van de ark. Hij biedt toekomst aan de geschapen biodiversiteit van de soorten in de ark. Die soorten hebben, afgezien van wat zij voor de mens betekenen, een eigen waarde. Die zorg, als uitvoering van Gods zorg, maakt Noach voor zijn tijd uniek. Na de vloed weet hij van de spanning tussen mens en dier. Maar in en binnen die spanning hebben zij beiden hun eigen plaats en recht. God sluit niet alleen een verbond met de mensen maar ook met de overige levende wezens. De regenboog is het symbool van het verbond dat God met de schepping sluit.

In het Nieuwe Testament is Noach een voorbeeld van geloof en hoop. De vloed is er - verbonden met de symboliek van de doop - een teken van crisis, ondergang en dood. Tegelijk is de doop een teken van de genade van God. Dat komt vooral uit in de ark. Vloed en ark verwijzen naar de doop als teken van sterven met Christus en opstaan met hem. De doop maakt duidelijk dat het nieuwe leven en de nieuwe schepping een kans krijgen.

Vanuit deze christelijke traditie is het zinvol om in samenspraak met andere religies en levensbeschouwingen, zich in te zetten voor Gods goede schepping. Het verhaal van Noach kan daarbij helpen om na te denken over zaken als rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid.