|
Ds. Olaf Haasnoot - Terugblik |
 |
 |
Font Size  
Een terugblik op zeven en een half jaar werkzaam zijn als predikant in de
hervormd-gereformeerde kerkgemeenschap van Colmschate Schalkhaar.
Een vitale gemeente die bruisend allerlei activiteiten ontplooide voor
iedere groepering in de gemeenschap. Nog steeds staat me dat beeld voor
ogen. Alles wat nieuw was kreeg een plaats. Dat had een enorme
aantrekkingskracht op mij en maakte ook het nodige in me los. Maar dat
wat energie opleverde, kostte ook veel energie, wat hebben we niet in
werkgroepjes commissies, voorbereidingsgroepjes bij elkaar gezeten. Aan
de ene kant was dat noodzakelijk voor het goede verloop en de goede
onderlinge communicatie, maar aan de andere kant was de predikant
daardoor een soort evangelie manager.
In het hard achter allerlei zaken aanlopen had ik soms wel eens het
idee, dat we niet werkelijk aan de inhoud toe kwamen. Het waren die
momenten, dat ik eigenlijk vond dat ik van dienst kon zijn, maar dat de
trein alweer aan het volgende station stond.
Later op de KPV training heb ik geleerd, dat ik dan ook even duidelijk
moest maken, dat me dit te snel ging, maar soms was ik bang om daarbij
mijn plaats in de trein te verliezen.
Ik kon absoluut genieten van diensten met de cantorij, samen overleggen
over de liturgie, waarbij de cantor en leden van de commissie eredienst
heel deskundig waren. Ik herinner me nog diensten, die ik als een warm
bad heb ervaren, waarbij een preek veel meer een overdenking werd,
omdat de Schrift centraal stond. Waarbij ik leerde, dat woorden in een
overdenking soms langdradig worden door hun zinsverband en poëzie veel
krachtiger de contouren van de Schrift benaderd.
Wat kon ik genieten van de kinderen. Waar het in de dienst om het leven
ging, brachten zij het leven in met hun aanwezigheid. Het was een bron
van energie, wanneer we de kinderen betrokken in de dienst. De kinderen
maakten ruimte voor het kind in mij, dat speelde, rende, enthousiast
kon zijn en vooral wiens fantasie niet geremd werd.
Het spelende kind in mij, was soms ook wel wat naïef. Steeds meer
leerde ik dat er twee kanten aan iedere keuze liggen en dat de keuze
voor de fantasie ook betekent het afsluiten of ontkennen van de
structuur. Er was een groep mensen, die de dwang vanuit de kerk als een
juk had ervaren en die opgelucht adem haalde, wanneer de fantasie weer
ruimte kreeg. Maar, en dat is denk ik de kracht van de bijbel, het is
niet het één of het ander. Er staan 66 boeken met vele redactoren, met
processen die elkaar tegen spreken ( de centralisatie van de cultus
onder de deuteronomist) en juist het zoeken naar de omgang met de
vreemdeling en de aandacht voor de diaspora (de kleine profeten).
Zo leerde ik bij alle exegese, dat ik soms me ook moest afvragen: "maar
geldt het tegenovergestelde van dit verhaal ook niet?". Ik leerde dat
het meest door het proces van de zegening van niet huwelijkse relaties.
Ik leerde, dat de mens om wie de Schrift gaat niet uit het oog verloren
moest worden. Ik leerde, dat de Schrift de liefde van de ene mens tot
de ander voorstaat, maar dat het getuigt van onzekerheid, wanneer
daarmee de andere kant van de werkelijkheid, de liefdeloosheid
stelselmatig wordt ontdekt of afgedekt.
Het werd mijn eerste werkelijke ontmoeting met de dialectiek. Niet
zozeer, dat ik Karl Barth niet had bestudeert, integendeel hele stukken
van zijn Kirchliche Dogmatiek moest ik kennen, maar het was een
woordspel en nu werd het werkelijkheid. Pas na de erkenning van de
ontkenning vormt er zich ruimte voor het mysterie.
In het pastoraat merkte ik ineens, dat er talloze mensen waren die een
dichtgetimmerd verhaal met zich meedroegen. Toen durfde ik naast hen te
gaan staan en ontstond juist openheid, de vorm van liefde die anders
is. Ik hoorde verhalen, die me nog steeds raken.
Ik heb ook fouten gemaakt. Ik heb mensen pijn gedaan met mijn woorden.
Maar gelukkig kreeg ik de kans ervan te leren en ermee voor de dag te
komen.
Blij ben ik ook geweest. Ik heb ook ontzettend gelachen met mensen.Bij
een BBQ of met een reisgezelschap. Bij een doop, waar de kinderen zo
klein als ze waren ons allen aan elkaar verbonden in de Naam van de
Eeuwige, was ik soms even ontroerd.
Al met al ben ik meer open geworden en daarmee kwetsbaar en die woorden
heb ik leren ontdekken in Colmschate. Dat zijn woorden die voor mij te
maken hebben met geloven/ vertrouwen. Zoals laatst bij een soap serie
een meisje zei tegen een jongen, ik heb je veel van mij verteld, mij
geopend voor jou en later merkte ik dat je een groot geheim hebt wat je
niet met mij wilde delen, hoe kan ik je nog vertrouwen? Wie deelt met
een ander gaat een relatie van vertrouwen aan.
Nu denk ik dat ieder mens een geheim is voor de ander, maar ik denk
wel, dat een kerkgemeenschap sterk wordt, "krachtig" zou Paulus zeggen,
in haar erkenning van haar zwakte.Het leren delen en durven delen heeft
veel te maken met vertrouwen.
Ik snap nu ook waarom sommige brieven eindigen met de genade van Jezus
Christus is met u allen. Vroeger vond ik dat een beetje vrome taal.
Maar het betekent voor mij dat we elkaar bekijken naar wie we zijn met
al die tekorten en met al die gaven en daarom, "de genade van Jezus
Christus", maar ook een hartelijk" Colmschate bedankt!"
Ds Olaf Haasnoot, predikant van 1995-2002 |
|
|
Mei 2012 |
|
|
|
