|
Ds. W. Polhuijs - Een jong broekie |
 |
 |
Font Size  
Dat was de reactie van mijn vrouw toen we, pas gearriveerd in onze
eerste gemeente Zeerijp op het Hoge Land van Groningen, daar een
gesprekje hadden met een oude vrouw.
Ze zei dat ze toch wel erg hoog tegen "domie" opzag en hem niet als een
"gewoon man" beschouwde maar als een soort hoger wezen! Waarop mijn
vrouw reageerde: "De domie is nog maar een jong broekie en hij moet nog
heel veel leren."
Die reactie werd als een soort "heiligschennis"
beschouwd en ze kon niet begrijpen dat ik het met de zienswijze van
mijn vrouw volledig eens was. Ik was net 26 jaar geworden, mijn vrouw
was 22 toen we de pastorie betrokken. Ga d'r maar aan staan.
Gelukkig hebben de Groningers mij volop de gelegenheid gegeven om veel
te leren. Zeven jaar zijn we in Zeerijp gebleven. Het was niet altijd
even gemakkelijk! Salaris laag, bijna altijd wind tegen, een kast van
een pastorie, die aan alle kanten tocht doorliet, muizen en ratten in
huis en in de schuur!
Wat mijn/of beter gezegd ons werk betreft: de mensen hebben wel veel
geduld moeten opbrengen met dat jonge broekie! In die tijd werd nog
zonder meer aangenomen dat ook de domineesvrouw aktief bezig zou zijn
in de gemeente en mijn vrouw werd dus automatisch presidente van de
vrouwengroep en leidster van de jeugdgroep - de meisjesvereniging! Kom
daar nou eens om! Het waren "harde" maar ook mooie jaren. Groningers
stug en hard? Dat zal wel, maar wij hebben ze ook van een andere kant
leren kennen: hartelijk en…soms zelfs sentimenteel.
Wij zijn in november 1957 verhuisd naar Colmschate. Een totaal andere
gemeente: het "standsverschil" tussen boer en arbeider, in onze jaren
nog groot in Zeerijp, was er bijna niet in Colmschate. Er speelde wel
een ander verschil nog steeds een rol: de richtingen (later
modaliteiten genoemd): orthodox en vrijzinnig, "christelijk" en
"gewoon", de "fienen" en de "groven". Er is stevig geruzied tussen de
groepen. Het jonge broekie wilde daar niet aan meedoen.
Toen ik een
paar jaar in Colmschate was, zei iemand die de kerkstrijd had
meegemaakt: " Dominee, je bent een beste kerel maar ik weet nog steeds
niet aan welke kant je staat." Ik heb toen geantwoord: Zolang ik in
Colmschate ben, zal je dat ook nooit merken want ik sta niet aan één
kant. "Ik sta er middenin en ben dominee van de hele gemeente en wie
mee wil doen is van harte welkom." Gelukkig is er een grote toenadering
gegroeid en durfden mensen een dikke streep te zetten door het verleden.
De geaardheid van de Sallanders lag ons prima: bescheiden en met een
vaak aangeboren innerlijke beschaving. Dat was één van de redenen
waarom we zo lang in Colmschate zijn gebleven.De verhoudingen waren
over het algemeen prettig en daarnaast waren er nog twee redenen waarom
we 30 jaar in Colmschate zijn gebleven.
De eerste reden was de groei van de gemeente boeiend: veel import,
jonge gezinnen vaak, telkens weer nieuwe ontmoetingen, waarbij de
oorspronkelijke bevolking zich helaas al te bescheiden wel eens in een
hoekje liet drukken. Daarnaast de moeizaam op gang komende samenwerking met de
gereformeerden, een samenwerking die op het landelijke SOW-proces al
ver vooruit liep. We ontdekten voldoende gemeenschappelijks om in
eendracht verder te gaan.
De tweede reden waarom we in Colmschate zijn gebleven was het feit dat
we in een heerlijke pastorie woonden (sfeer van een oud huis, comfort
van een nieuw, in 1969 ingrijpend verbouwd!), een heerlijke tuin
hadden, (die oorspronkelijk zelfs doorliep tot de Bloemendalsweg!), in
een gebied volop natuurschoon, centraal gelegen.. Toen we in 1987 met
emeritaat gingen zijn we dicht bij Colmschate blijven wonen (niet in
Colmschate zelf, want dan ga je je automatisch met de gang van zaken
daar bemoeien en dat is voor je opvolger niet plezierig!)
Het kleine broekie is nu een oude man geworden (80!), heeft veel
geleerd, is dankbaar dat hij met zijn vrouw (en zonen!) in vrede kan
terugzien op al die jaren. Fijn dat onze oude gemeente leeft, dat er
zoveel actie is.
Het zal wel net zo zijn als in onze tijd: je hebt aardige en minder
aardige mensen, lastige en gemakkelijke mensen, doeners en lui die aan
de kant toekijken, maar er is een gemeente die op weg blijft,
struikelende moedhouders op weg naar het Rijk van vrede en
gerechtigheid, waarvan we geloven dat ze dwars door alle geweld om ons
heen (en soms in onszelf!) komen zal.
W. Polhuijs |
|
|
Februari 2012 |
|
|
|
