Lieve mensen,Martine
ik had mij geen mooier afscheid kunnen wensen. Nog dagen voelde ik mij zweven op alle goede woorden.
Heel blij zijn we met het geschenk van de gemeente: ik ontving een (herziene) Naardense Bijbel en voor ons allen een reischeque (om volgend jaar met elkaar een mooie reis van te maken)!
En daarnaast was er nog zoveel meer moois: kaarten met lieve woorden en enveloppen met inhoud, boeken- en bloemenbonnen, flessen wijn en andere attenties. Nog dagen lag mijn studeerkamer er vol mee.

En dan al die blaadjes, die aan de wensboom gehangen waren: al die namen en goede wensen. Vaak met persoonlijke herinneringen. Woorden die mij mee terugna- men in de tijd. Woorden die bepaalde gebeurtenissen in herinnering brachten – vaak rond vreugde of verdriet. Meteen na de informele afscheidsavond kreeg ik alle teksten mee die gezongen en gezegd waren. Zo kon ik nagenieten. En kan ik ook anderen, die er niet bij waren, mee laten genieten.
En wat mooi ook het fotoboekje van de mensen van de gespreksgroep ‘Ubi Caritas’: al die lieve, vertrouwde koppies in één boekje. Ook dat gaat mee naar den Haag. Samen met het kussen met de duif, de boeken, de wandelgidsjes (om thuis te raken in Den Haag), de paaskaars, de kleine paaskaars van de gespreksgroep, de bloemenvaas uit de afscheidsdienst, de geschenken van de omliggende gemeentes.
Het is echt teveel om op te noemen! We zullen er nog een extra verhuiswagen voor nodig hebben!
En telkens kwam er weer een lach om mijn lippen, als ik terugdacht aan de vrijdagavond,
als mij weer iets te binnenschoot van de teksten/liederen/cabaretachtige stukken.
Onvergetelijk: wat een creativiteit was er te zien en te horen op die avond.
Ik mocht de gemeente leren kennen, maar het was duidelijk dat u ook mij hebt leren kennen deze jaren.
En wat had het ‘comité van uitgeleide’ het allemaal per- fect georganiseerd!
Met veel vreugde denk ik ook terug aan de afscheidsdienst. De inzet van velen om er iets moois van te maken. De liederen en de muziek. Het ‘No stars’ aan het eind van de dienst: ontroerend, hartverwarmend. En het slotlied waarmee we elkaar mochten zegenen – laten gaan.
De kinderen vroeg ik in het kinderpraatje om me ook aan het eind van de dienst een hand te komen geven. En ze deden het: allemaal!
Net zo mooi was het dat op de vrijdagavond een paar kinderen/jongeren hielpen met de hapjes. Wat een inzet en enthousiasme. En wat fijn dat ze er zo bij betrokken werden.
Op de afscheidsavond heb ik gezegd dat ik veel goede herinneringen met mij mee mag nemen: met tassen vol neem ik ze mee. Ook de afscheidsavond en afscheidsdienst gaan mee in deze tassen.
Goed was het ook dat die vrijdagavond echt een samen- zijn als gemeente was. Ik heb lang niet iedereen gesproken, maar het was te zien dat men het gewoon goed had met elkaar. Het was een samenzijn waarbij de kracht van de gemeente zichtbaar was. En dat geeft hoop voor de toekomst.
Zoals ik ook in mijn lied op de afscheidsavond heb willen zingen:

Voorgangers gaan voorbij, maar
gemeente zal er zijn:
een lied dat dagen nagalmt,
een boek dat er mag zijn,
mensen met zorg voor mensen,
huis waar je wordt begroet.

Dat kan alleen als ieder
een duit in ’t zakje doet…

Dank voor uw groot vertrouwen,
voor ieder lief gebaar,

voor heilige grond betreden,
voor steun in tijden zwaar.
De toekomst is al gaande,
een nieuwe dag breekt aan.
En Oost of West: wij mogen
op hoop van zegen gaan.

(twee coupletten uit mijn afscheidslied, te zingen op de wijs van ‘Wat zijn de goede vruchten’)

En nu dus: óp naar Den Haag!
Bij het uitkomen van deze kerkklanken zal de intrede al achter de rug zijn. En is het werk in Den Haag West begonnen. Ik heb er heel veel zin in om op deze nieuwe plek te starten. Anders dan de PGCS, stadser, grijzer, groter, maar opnieuw met mensen met hart voor de zaak. Ik heb er vertrouwen in – en weet mij daarin ook gedragen door het vertrouwen dat ik in de PGCS gekregen heb. Het was heel goed in de PGCS te werken. Om met velen samen te werken. Dank daarvoor!

Bij de intrede zullen we o.a. lied 605 zingen (‘De toekomst is al gaande – en die toekomst brengt ons naar nieuw te vinden land’). Het lied dat deze tijd steeds door mijn hoofd speelt. Ik wens u/jullie allen liefde en toekomst toe. Het ga u goed!

Een hartelijke groet, mede namens Theus en de jongens, Martine Nijveld