Op een heerlijke zonnige middag zit ik, op het gras van  een park in Apeldoorn, wat te eten. Ik had net een  proefrit gemaakt op een paar elektrische fietsen en had  mezelf getrakteerd op een lekker frietje. Ik was lekker  een beetje aan het relaxen, en aan het nadenken over  mijn mogelijke aanschaf,  toen er plotseling een man op  me af stapte. Het was een man met een buitenlands uiterlijk die heel  spontaan hallo zei en op me af liep.  Ik was gelijk een beetje argwanend, omdat deze  vreemde man op me af liep en duidelijk een praatje met  me wilde beginnen. Wat moest hij van mij? Hij zei “ik ken jou, jij bent bij mij thuis geweest”. Dit vond  in wel een beetje raar, omdat ik hier in Apeldoorn  eigenlijk alleen maar collega’s van mijn werk ken, en dat  was hij zeker niet. Om niet al te onvriendelijk te lijken liep ik naar hem toe  om te vragen wat hij bedoelde. Toen vertelde hij dat ik vorig jaar bij hem thuis was  geweest om een zomerpakket te brengen. Langzaam  begon mij iets te dagen.

Ik was vorig jaar inderdaad met mijn meiden op pad  gegaan om, via stichting Present, een zomerpakket  langs te brengen bij een vluchtelingengezin uit Syrië, in  de Rivierenwijk.  Het was een hele warme dag. We kwamen in een kleine  arbeiderswoning waar dit gezin met (volgens mij) 3  kinderen woonde.  We werden hartelijk ontvangen, vooral door de vrouw  van het gezin. Zij probeerde in haar beste Nederlands en  gesprek aan te gaan, wat regelmatig aangevuld werd  met Engels en gebarentaal. Ik weet nog goed dat de  man wat stug overkwam en dat ik daar veel minder  contact mee had. Dit kwam waarschijnlijk omdat zijn  Nederlands een stuk minder was dan dat van zijn vrouw.  Ze waren blij met het pakket dat ik meegenomen had  met speelgoed en uitjes voor de kinderen. Zijn kinderen,  en mijn kinderen zaten er een beetje onwennig bij, en  eerlijk gezegd voelde ik me ook wel een beetje  opgelaten. Dat ik dat zo bij vreemde mensen op de koffie  was.

Twee totaal verschillende werelden. Hoewel we  best een leuk gesprek hebben gehad, hebben we daarna  nooit meer contact met elkaar gehad. In mijn achterhoofd  hoorde ik wel eens een stemmetje die vroeg waarom ik  dat nu nooit had gedaan! En nu, een jaar later herkent deze man mij! In een hele  andere stad, in een hele andere situatie, en toch herkent  hij me, en is enthousiast om me weer te ontmoeten. Dit  gaf me wel een bijzonder gevoel. En het gaf me ook het  besef dat het er toe doet wat we als mensen voor elkaar  doen.  Dat de, voor ons, kleine dingen, die we soms voor  anderen doen, grote impact kunnen hebben.  Dat we als mensen van waarde zijn voor elkaar! Dat het  voor iedereen fijn is om gezien te worden! De man nodigt me uit om nog eens langs te komen en  we wisselen telefoonnummers uit.  Dit is nu bijna twee weken geleden.  Vandaag via de app een afspraak gemaakt.  Ik ben benieuwd hoe het met hen is!
Joost Nauta