‘Hoe kun je leven met een rooie vrouw die niet wil geloven’

Rosa en Mick: de uitersten raken elkaar

Moe komen we aan met ons gezin bij de ‘acceuil’ van de Luxemburgse camping. Helaas, dicht het komend uur. “Tja ze geven geen sjoege, dus wachten maar”, klinkt een onvervalste Amsterdamse mannenstem. De man zit samen met zijn vrouw ook te wachten bij de ontvangstpost. Ik kijk de vrouw van het stel wat beter aan, en zij mij. Hé, Ik ken haar: Rosa. Mijn oude werkplek: ze was er stagiaire! Als snel wordt dat saaie wachtuur gevuld met al pratend dertig jaar te overbruggen. Ook ben ik nieuwsgierig naar haar man Mick. Want zij zijn zo op het eerste gezicht een stel van “les extrêmes se touchent” (de uitersten raken elkaar, red.).

accueil_camping_bretagne

Zij verliet na haar stage de opleiding om de universiteit te doen. Ze klom op via management functies bij diverse welzijnsorganisaties tot raadslid in een grote plaats. Natuurlijk voor de partij waar ze als kind in was opgegroeid. Ze kwam uit een klassiek rood Gronings nest. Atheïstisch, want religie was opium voor het volk.

En hij verhaalt over zijn leven. Opgegroeid in een woonwagenkamp. Ondanks zijn schrandere verstand had hij niet meer dan lagere school. Veel zware arbeid gedaan. Hij ontspoorde. Zijn leven en lichaam waren getekend door zijn alcoholverslaving. Had zijn familie en zijn kinderen jaren niet gezien.

“Alcohol maakt meer kapot van je lief is”, dat was op hem wel helemaal van toepassing. Maar bij zijn laatste afkickpoging had hij contact met God gekregen. Hij had Zijn dragende kracht ervaren. Eindelijk afgekickt, en het bleef stabiel. Niet lang daarna leerde hij Rosa kennen en kwam er rust in zijn leven. En in haar drukke leven werd hij haar solide en trouwe anker. Ze verhuisden naar haar geboortegrond. Zij vervolgde er haar politieke carrière, werd als wedhouder een bekend gezicht in de streek. Mick werd huisman en vrijwilliger bij tal van clubjes in het dorp. Ook in de kerk kwam hij graag, en was hij actief.

Rosa en Mick, iedereen kende hen respectievelijk van de politiek, kerk en van de straat.

Op een dag vroeg hem een van de ouderlingen “hoe hij als gelovig mens kon leven met een rooie vrouw, die niets van het geloof moest weten”. Mick kijkt Rosa liefdevol aan als hij deze anekdote met ons deelt: “Ik had maar éen antwoord: God heeft mij een éngel gestuurd op mijn levenspad. En die engel is Rosa”.

Reageren?
www.meestergeertshuis.nl
Vanwege de privacy zijn de namen veranderd.